باز هم سرزمینِ هوویِ من
تو راهی شدی
راهِ فشردنِ دل از زوایایِ گِردِ سینه ام
به جانِ ستاره ها
از تنگی بسته شد
دروازه ی مالِ تویِ صنوبرم...
حجابِ زلفِ تاب تابت
همخوابه ی اشک هایِ شیرینم
شد... می دانی؟
سرزمینِ هوویِ من
پایدار بادا
ولی شعله ی دستانم را
بده
زود بده...
بــــــــو می شوی
نبودنت بو می شود
بــــــــو...